دیگر قلم تاب نوشتن ازدلتنگی را ندارد

برگهای کاغذ هنوز میگریند و

قلم بر روی آن فقط سعی در تسکین دردهایش دارد

گرچه خود یک دنیا اشک است و حرف است و آه.

هنوز فقط روی برگها نوشته می شودانتظار

و یک دنیا دلتنگی ،یک دنیا حرف و حسرت یک دنیا گله

نمیدانم دیگر بایدچه بگویم و چگونه تسکین دهم این دل پر ازغم

و آن چشمهای همیشه منتظررا.

پروانه  من دلم برایت بی نهایت تنگ است

و هرچه ازانتظار بگویم کم است و دلتنگی ام برایت بی انتها

دوستت دارم

                         حیف نمی شه بمونی کنارم

                                    من بجز تو کسی رو ندارم

                               کاش پیشم بمونی یه لحظه

                    این یه لحظه به یه عمر می ازره

               تو یه چشمام نگاه کن یه رودِ

   این چشمام نیست تو عاشق نبودی

من نمی خوام که با هم بسازم

    من نمی خوام که اشکام بنازم

               تو می ری یو رفتنتو می بینم

                      باز به تماشای افق می شینم

                             می ری یو آتیش می کشی به جونم

                                         ترانه هامو واسه کی بخونم

                                   آی تو که از نگاه من بریدی

                      با چنگ و دندون به هوا پریدی

          خواستم باز با اشکام راهتو ببندم

حیف که چشاتو بستی یو ندیدی

         کنار هر قطره ی  اشکم هزارخـاطره دفنه                                                                               اینقدر  خاطره داریم که گویی قد یه سروه

       گلوم میسوزه از عشقت عشقی که مثل زهره                                                          ولی بی عشق تو هر دم  خنده با لبهای من قهره

         درست با منی اما  به این بودن نیازارم                                                                             تو که حتی با چشماتم  نمیگی اه دوست دارم

          اگه گفتی دوستت دارم  فقط بازیه لبهات بود                                                       وگرنه رنگ خودخواهی نشسته رویچشمات بود  

                                    هرچی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ماه شه     اما تو هیچ وقت نزاشتی بین مون خصه نباشه  

                                                            فکر میکردم با یه بوسه  با تو هم خونه میمونم         نمیدونمستم نمیشه اخه بی تو نمیتونم

                          گله میکنم من از تو از تو که این همه بی رحمی  *       هزار بار موردم از عشقت تو که هیچ وقت نمیفهمی

                             گله میکنم من از تو از تو که این همه بی رحمی   *      هزار بار موردم از عشقت تو که هیچ وقت نمیفهمی

چشام هم زاده اشک خون  دلم همسایهه  اهه                                                               زمونه گرگ عشقت تو شبیه مکره روباهه

شدم چوپانه ساده لو کناره گله ی احساس                                                                                   چه رسمی داره این گله سره چنگال گرگ دعواست

تو این قدر خواستنی هستی که این گله نمیفهمه                                                                              اگه لبخند به لب داری  دلت از سنگ بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق حیله یه تورو رو کرد                                                                          نفرین به دل ساده  که به چنگال تو خون کرد

                               هرچی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ماه شه      اما تو هیچ وقت نزاشتی بین مون خصه نباشه  

                                                     فکر میکردم با یه بوسه  با تو هم خونه میمونم         نمیدونمستم نمیشه اخه بی تو نمیتونم

                       گله میکنم من از تو از تو که این همه بی رحمی        * هزار بار موردم از عشقت تو که هیچ وقت نمیفهمی

                        گله میکنم من از تو از تو که این همه بی رحمی         *هزار بار موردم از عشقت تو که هیچ وقت نمیفهمی